- Mam swój styl i nie wstydzę się tego. W Niemczech piłkarze golą sobie nogi i nikt nie robi z tego zagadnienia. Koncentrujmy się na tym, co pokażę na boisku - mówi Marcin Mięciel. Pozyskany z VfL Bochum snajper bardzo cieszy się z powrotu na "stare śmieci".

Legia.com.pl: Dużo się zmieniło od pana ostatniego pobytu w Legii?

Marcin Mięciel: Z tego co zdążyłem się zorientować, mamy teraz naprawdę dobry zespół. Musimy skorzystać z tego potencjału.

W drużynie jest wielu piłkarzy z zagranicy. Nie przeszkadza to w budowaniu dobrej atmosfery?

- Grałem w kilku zachodnich zespołach i nigdzie nie było z tym problemu. W Legii prawie wszyscy mówią po polsku, dlatego bariera językowa odpada.

Jak porównałby pan poziom piłkarski Bochum i Legii?

- Ciężko jest to oceniać. Nie ulega wątpliwości, że zespół z Łazienkowskiej ciągle się rozwija. Aby porównać oba wymienione kluby, trzeba by rozegrać bezpośrednie spotkanie (śmiech).

Legia przebiła oferty z Grecji i Cypru?

- Zgodziłem się na mniejsze zarobki, bo bardzo zależało mi na powrocie do Warszawy. Moja córka idzie do szkoły, dlatego chcieliśmy się ustabilizować z rodziną.

W poprzednim sezonie Legia grała jednym napastnikiem. Trener Urban powinien myśleć o zmianie ustawienia?

- Dla mnie to bez różnicy, jakim systemem gra drużyna. Zawsze dostosowuję się do poleceń trenera.

Rozmawiał pan ze szkoleniowcem?

- Nie było jeszcze okazji. Widać, że Urban jest profesjonalistą. Wyłapuje najdrobniejsze błędy i stara się na bieżąco je korygować. Musimy opanować pewne zagrania do perfekcji, jeśli w trakcie meczów chcemy dominować. Organizacja zajęć również jest bardzo dobra. Podejście do każdego piłkarza jest indywidualne.

"Manuela za Mięciela" krzyczeli kibice, gdy opuszczał pan klub z Łazienkowskiej. Pozostało w pamięci?

- Było, minęło. Teraz spotkałem się z wieloma oznakami sympatii. Oczywiście każdy ma prawo nie lubić mnie za wygląd, poczucie humoru czy zachowanie. Na to nie mam jednak wpływu. Jestem jaki jestem i już się nie zmienię.

W trakcie zajęć ciągle coś do siebie krzyczycie.

- To podstawa. W Niemczech wszyscy sobie pomagają w trakcie gry. Zupełnie inaczej jest za to w Grecji. Poza boiskiem południowcy mogą rozmawiać non stop, ale na murawie cisza (śmiech). Dobra komunikacja zwiększa szansę na sukces o kilkadziesiąt procent.

Od kilku lat w Legii wielką rolę pełnią młodzi piłkarze. Uważa pan, że to dobra droga?

- To zależy od zespołu. Wiadomo, że zawodnicy wchodzący do futbolu sami nie pociągną drużyny walczącej o najwyższe cele. Dlatego też potrzebni są gracze doświadczeni. W najlepszych zagranicznych drużynach proporcje wiekowe są odpowiednie.

Pan wyjechał za granicę dość późno…

- … i trochę teraz żałuję. Grając za długo w polskiej lidze nabiera się pewnych nawyków, których ciężko się wyzbyć na Zachodzie. W Borussii Moenchengladbach miałem kilku równorzędnych rywali do miejsca w składzie. W okresie przygotowawczym strzelałem bramki jak na zawołanie, a mimo to trener posadził mnie na ławce. Bez odpowiedniej mentalności nie można tego wytrzymać. Będąc w Legii miałem ofertę z Panathinaikosu Ateny, ale zdecydowałem się pozostać w Warszawie, w zespole budowanym przez Daewoo. Może gdybym wtedy wyjechał, zrobiłbym większą karierę na Zachodzie.

Kibice mogą się spodziewać uderzeń z przewrotki?

- W niektórych sytuacjach naprawdę lepiej jest strzelać w ten sposób. Nie zawsze jestem w stanie cofnąć się i uderzyć głową. Bardzo długo ćwiczyłem ten element gry, dlatego nie widzę powodu żeby z niego nie korzystać. Inna sprawa, że zdrowie już nie to, dlatego trzeba uważać na kości (śmiech).

Numer na koszulce już wybrany?

- Chciałbym grać z "10", ale jest zastrzeżona. Nie wiem jeszcze, jaka liczba będzie widniała na moich plecach. Na pewno będzie to raczej wysoki numer.

Na przestrzeni lat nic nie zmienił się pan z wyglądu.

- Taki mam styl i już się nie zmienię. Równie dobrze można powiedzieć: "Patrz, ten jest łysy – co za brzydal". To taka polska mentalność. W Niemczech piłkarze golą sobie na przykład nogi i nikt nie robi z tego zagadnienia. Koncentrujmy się na tym, co pokazuję na boisku.